...เนื้อหาในธัมมจักกัปปวัฒนสูตรตอนหนึ่ง ทรงแสดงทางสุดโต่งสองสายที่บรรดาโยคีในสมัยนั้นนิยมปฏิบัติกัน สายหนึ่งคือการเผชิญหน้ากับความทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด กับอีกสายหนึ่งคือการเผชิญหน้ากับความสุขอย่างถึงที่สุด ในทางปรัชญา กลุ่มแรกนั้นเป็นพวกที่เห็นว่าร่างกายเป็นบ่อเกิดของกิเลส จะหลุดพ้นได้คือทรมานร่างกายจนถึงที่สุดแล้วเมื่อถึงจุดสูงสุดร่างกายและจิตใจจะรวมเป็นหนึ่ง และบรรลุโมกษะ กลุ่มที่สองเชื่อว่าชีวิตนี้เกิดชาติเดียวตายชาติเดียวอย่ากระนั้นเลยควรใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด แสวงหาความสุข เสพกามสุขให้ได้มากที่สุดนั่นคือ บรรลุโมกษะ
...ทางสองสายนี้นับว่าเป็นแนวคิดที่คลาสสิคของอินเดียนับตั้งแต่ยุคพระเวทย์ เรื่อยมาจนถึงยุคปัจจุบัน แม้ครั้งนั้นพระพุทธเจ้าจะทรงพยายามชี้แจงว่า ทางสุดโต่งสองสายนี้ไม่ใช่ทางหลุดพ้นจากทุกข์ก็ตาม แต่ก็มีผู้ปฏิบัติตามน้อย และส่วนใหญ่ก็ยังคงเชื่ออย่างเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
...อาจเป็นเพราะเรื่องบางอย่างมันมีเหตุผลของการที่มันมีอยู่ การมีของสองสิ่งที่ขัดแย้งกันเกิดขึ้นก็เพื่อให้เห็นสิ่งที่เป็นของตรงข้ามกัน นั่นแหละคือเหตุผลว่า ทำไมความเชื่อนี้จึงไม่อาจแก้ไขให้หมดไปได้ เหมือนกับเราบอกว่า ตาข้างขวาไม่ดีทิ้งไปเอาไว้แต่ข้างซ้ายนั่นแหละครับทำไม่ได้ เพราะทั้งคู่เกิดมาเพื่อให้เห็นอีกฝ่ายหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดคือ เพื่อให้มนุษย์เห็นสัจธรรมที่อยู่ระหว่างทางทั้งสองฝ่ายนั้น นั่นคือ ทางแห่งการตรัสรู้ ยังไงล่ะครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น